صداتر از صدای من

مرگ ادبی

شریعت بی سوادی

یا

علم سقوط بشری!

آیه های نفهمی عامیانه

سوت کر کننده دموکراسی

سوسیالهای خودپسندی

و ایسم های گمراهی

یعنی

آوار به جا مانده مدرنیسم

          و میراث من برای کودکم

          رباطی که فرزند خوانده خداست

                                                (حمید افسرده ریوار)

 سيب يا گندم
فرقي نمي کرد
مهم تعارف تو بود و
اشتياق من
براي فرار از بهشتي که نگهبانهايش
طعم گناه را نچشيده بودند    

                محمد رضا رستمي
                   
 

چقدر برچسب های دوستت دارم

به من زده اند

چقدر وصله های عاشقی

 آنقدر که به دست و پای

 چوب لباسی می افتم

 تا مرا ببرد به تنهایی کُمد

 آنجا که خورشید

با دستگیره دَر

               طلوع می کند

 و با دستگیره دَر

                      غروب                                         مجید سعدآبادی

                 روز مادر مبارک

گفتم : تو ش‍‍‍‍ـیرین منی. گفتی : تو فرهـادی مگر؟

گفتم : خرابت می شـوم. گفتی : تو آبـادی مگـر؟

گفتم : ندادی دل به من. گفتی : تو جان دادی مگر؟

گفتم : ز کـویت مـی روم. گفتی :تو آزادی مگـر؟

گفتم : فراموشم مکن. گفتی : تو در یادی مگر؟

چيست اين هجوم دردهاي بي گناه

كه هردمي

برسرم خراب مي شود

وبغض بسته اي كه تا ابد

درون سينه خواب مي شود

گناه ما كجاست

                 كجاي متن قصه اشتباست

كجاي درد هاي ما نوشته اند

 سكوت ،نشانه رضاست

 مرده اي كه روي پاي خويش ايستاده است

  قلب خسته اي كه بايد شكافته شود تا بگويد عاشق است

  عشق چه ؟

 عشق بنده اي به بنده اي دگر

  عشق خسته اي به خسته اي دگر

  ياكه دل شكسته اي به دل شكسته اي دگر

 تمام قصه اشتباست

 خيال ،وهم ،دروغ

 درون مايه تمام قصه هاست

                                  زندگي،

                             قصه اي براي بچه هاست.

نميخواهد لباسي بدوزيد و بر تن زن امروز نمائيد . فکر زن را اصلاح کنيد او خود تصميم ميگيرد که چه لباسي برازنده اوست.
                                                                         دکتر شریعتی

   از کودک فال فروش پرسیدم چه می کنی؟

 گفت به آنان که در امروز خود مانده اند فردا را می فروشم!!!

اگر می خواهی خوشبخت باشی ، جز آنکه برایت مهیاست ، آرزو مکن .

کعبه در میان عالم است ...چو اهل عالم همه جمله رو به  او کنند،چون این کعبه را  ز میان بر داری ،سجده ی ایشان به سوی دل همدگر باشد؛

 سجده ی آن بر دل این ، سجده ی این بر دل آن...!    (شمس تبریزی)

     نگاهی که غم دارد و

         دستانی که می لرزند و

                 پاهایی که نمی روند

                       از اتاقی که تاریک است

                               و تو چقدر نیستی !!!

                                                                                          “اندیشه فولادوند”

                                                                   فریدون مشیری

                                روز ستاره تا سحر، تیره به آه کردنست

                             متن خبر که یک قلم ،بی‌تو سیاه شد جهان

                               حاشیه رفتنم دگر، نامه سیاه کردنست‎
                                
                                بوسه‌ی تو به کام من، کوه نورد تشنه را
 
                                کوزه‌ی آب زندگی، توشه راه کردنست

                            خود برسان به شهریار، ایکه درین محیط غم

                                بی‌تو نفس کشیدنم، عمر تباه کردنست

--

همه مي پرسند:

چيست در زمزمه مبهم آب؟

چيست در همهمه دلکش برگ؟

چيست در بازي آن ابر سپيد، روي اين آبي آرام بلند

که ترا مي برد اين گونه به ژرفاي خيال؟

چيست در خلوت خاموش کبوترها؟

چيست در کوشش بي حاصل موج؟

چيست در خنده جام

که تو چندين ساعت، مات و مبهوت به آن مي نگري؟

نه به ابر، نه به آب، نه به برگ،

نه به اين آبي آرام بلند،

نه به اين آتش سوزنده که لغزيده به جام،

نه به اين خلوت خاموش کبوترها،

من به اين جمله نمي انديشم.

من مناجات درختان را هنگام سحر،

رقص عطر گل يخ را با باد،

نفس پاک شقايق را در سينه کوه،

صحبت چلچله ها را با صبح،

نبض پاينده هستي را در گندم زار،

گردش رنگ و طراوت را در گونه گل،

همه را مي شنوم؛ مي بينم.

من به اين جمله نمي انديشم.

به تو مي انديشم.

اي سرپا همه خوبي!

تک و تنها به تو مي انديشم.

همه وقت، همه جا،

من به هر حال که باشم به تو مي انديشم.

تو بدان اين را، تنها تو بدان.

تو بيا؛

تو بمان با من، تنها تو بمان.

جاي مهتاب به تاريکي شبها تو بتاب.

من فداي تو، به جاي همه گلها تو بخند.

اينک اين من که به پاي تو در افتادم باز؛

ريسماني کن از آن موي دراز؛

تو بگير؛ تو ببند؛ تو بخواه.

پاسخ چلچله ها را تو بگو.

قصه ابر هوا را تو بخوان.

تو بمان با من، تنها تو بمان.

در دل ساغر هستي تو بجوش.

من همين يک نفس از جرعه جانم باقيست؛

آخرين جرعه اين جام تهي را تو بنوش.

 آه ای عشق تو درجان و تن من جاری
دلم آن سوی زمان
 با تو ایادارد وعده دیداری ؟
 چه شنیدم ؟ تو چه گفتی ؟ آری ؟
                                                                                   (حمید مصدق)

وقتی کارخانه ها

 چتر ها را برای خیس نشدن یک نفر می سازند

                                         به جای باران تنهایی می بارد....

زندگي مثل ديكته است هي غلط مي نويسيم و هي پاك مي كنيم دوباره غلط مي نويسيم و باز پاك ميكنيم غافل از اينكه يه روز داد مي زنند ورقه ها بالا.    (یلدا)

              هنگام سپیده دم خروس سحری             دانی که چرا همی کند نوحه گری

              یعنی که نمودند در آدینه صبح                 از عمر شبی گذشت و تو بی خبری